Her şey yolunda görünüyor ve önümüzde pek çok seçenek var. Gitmeden önce hızlıca bir fizik muayene yapayım.” Eşimle birlikte doğurganlık konusunda tavsiye almak için üroloğuma gitmiştik. O ana kadar yaptığımız denemeler sonuçsuz kalmıştı ve bunun nedenini tam olarak bilmiyorduk. Doğduğumdan beri idrar kesesinde bir kusurum vardı ve bunun bebek sahibi olmamızda küçük bir engel oluşturduğunu biliyorduk. Ancak doktor, bunun bir sorun olmayacağını ve önümüzde birçok seçenek olduğunu söyleyerek bizi hemen rahatlattı.

Bunu düşünmek biraz tuhaf gelebilir ama biliyorum ki benim kanserim benimle ilgili değildi. Bu ne anlama geliyor ki? Demek ki kanser, başkalarına yardım etmeme vesile oluyor. Ben her zaman yardımsever bir insan oldum. Bir polis memuru ve acil servis hemşiresinin 5 çocuğunun en büyüğüyüm. Başka seçeneğim yoktu. Kamu hizmeti benim kanımda var. Ortayı hedefledim ve itfaiyeci/sağlık görevlisi oldum. Yanan binalara girmek ve trafik kazalarının kurbanlarına yardım ederken otoyolda çılgın sürücülerle karşılaşmanın risklerini biliyordum, ama bu işin sağlığımı nasıl etkileyebileceğini hiç düşünmemiştim. Yaşlıların hepsinin sırtları ağrıyor, bu yüzden sağlıklı ve aktif kalmaya ve "doğru kaldırma tekniğini" kullanmaya çalıştım.

10 Mayıs 2016’da rutin bir sağlık muayenesindeydim. Bu randevuyu almamın asıl amacı, aylık sağlık sigortası primimdeki indirimi kaybetmemek için bu işi bir an önce halletmekti. Muayene sırasında, neden sağlığımla ilgili bu sorguya maruz kalmamız gerektiğini merak ettim. “Ben sağlıklıyım” diye düşündüm içimden. Dört gün sonra 100 millik bir bisiklet turuna çıkmaya hazırlanıyordum ve genel olarak kendimi hazır hissediyordum. "Bisikletiyle 100 mil gidebilen birinin sağlık muayenesi konusunda endişelenmesine gerek yoktur."

Hikayem oldukça masum bir şekilde başladı. Sırt ağrım vardı. Kendimi erkeksi bir adam olarak görmeyi severim ve bu yüzden ağrının nedenini erkeksi antrenmanlarıma bağladım. Evet, sebebi buydu; ağırlık kaldırırken bir kasımı yırtmış ya da incitmiş olmalıyım.  

Hikayem oldukça masum bir şekilde başladı. Sırt ağrım vardı. Kendimi erkeksi bir adam olarak görmeyi severim ve bu yüzden ağrının nedenini erkeksi antrenmanlarıma bağladım. Evet, sebebi buydu; ağırlık kaldırırken bir kasımı yırtmış ya da incitmiş olmalıyım.  

1984 - Sağ testisin ve kaburgaların alt kısmından kalçalara kadar uzanan her iki taraftaki lenf düğümlerinin alınması

1986 - Sol testisin alınması

Tek tedavi, hormon replasman tedavisiydi. Tüm lenf düğümlerinden alınan test sonuçları negatif çıkınca başka bir tedaviye gerek kalmadı. Sonraki 3 yıl boyunca çok yakından takip edildim. Şu anda sadece yıllık kontrollerim var.

Testislerin kendi kendine muayenesi konusundaki önyargıları aşabilirsek, testis kanseri en iyi tedavi edilebilen kanser türlerinden biri olabilir. Ayrıca, bir kitle tespit edildiğinde derhal testler yaptırılmalıdır.

Hepimizin anlatacak bir hikâyesi vardır. İyi bir hikâyenin bir başlangıcı, ortası ve sonu vardır. Benim hikâyemin pek çok başlangıcı var ve şükürler olsun ki henüz bir sonu yok. Benim hikâyem hayatta kalma, yeniden doğuş, sesimi bulma ve nihayetinde iyileşmeyle ilgili. Richard Nixon’ın kansere savaş açmasından sadece birkaç yıl sonra, o kader belirleyici sözleri duydum: “Kanser hastasısınız.”  20 yaşındaydım ve evleneli 11 ay, 3 hafta ve 2 gün olmuştu. Hayatta yolumu bulmaya çalışıyordum ve genç eşimle yeni bir hayata başlamak istiyordum . 1975 yılının Haziran ayıydı ve kasıklarımda sürekli bir ağrı hissediyordum; bunu inşaat işinde çalışmam ve muhtemel bir fıtığa bağlıyordum.  Muayene olmak için acil servise gittim ama bir şey bulamadılar ve bir üroloğa görünmemi tavsiye ettiler. Aslında doktora gitmek istemediğim için bu öneriyi büyük ölçüde görmezden geldim ama eşim gitmem için ısrar etti. Sonunda, Ağustos başında, benim için randevu aldı ve sadece gitmemi söyledi. 

Beaufort County EMS'de kıdemli acil tıp teknisyeniyim; evliyim ve altı, dört ve iki yaşında üç çocuğum var. Göreve yeni başlamıştım ve ailemi Georgia eyaletinin Augusta kentinden Güney Carolina eyaletinin Beaufort kentine taşınmaya hazırlanıyordum ki, işe başladıktan kısa bir süre sonra ağrı hissetmeye başladım. Bunun sürekli eğilme, kaldırma ve çekme hareketlerinden kaynaklanan bir kas gerginliği olduğunu düşündüm.

Benim hikâyem spor ya da kilo vermekle ilgili değil, bir mücadeleyle ilgili. Kısa bir süre önce, hayatımın en zorlu mücadelesini vereceğimi öğrendim. Köşemde zaten güzel eşim (Tammy), ailem ve birkaç yakın arkadaşım vardı.

Bu yıl, kanserden kurtulalı 15. yıl dönümüm. Son kemoterapi tedavimi 1997 yılının Noelinden hemen önce olmuştum. Bu yazıyı, lise son sınıfta, 17 yaşındayken yaşadığım bu süreci belgelemek amacıyla kaleme almıştım.  Aşağıda metni orijinal haliyle aktarıyorum. Metnin bazı kısımları, örneğin kısır olduğumla ilgili kısımlar, doğru değil. Bu artık doğru değil ve belirttiğim gibi, bu bir mucize sayesinde de olmadı. Tanrı'dan veya dinden kasıtlı olarak bahsetmediğimi açıkça belirtmek istiyorum. Bu olay başıma gelmeden önce inançlarımla barışmıştım ve kendim olarak bu süreci gayet iyi atlattım.  Bunu söylemem gerekmemeliydi, ama bu tür pek çok hikaye okudum; bu hikayelerde, bunu yaşayan kişi, onu destekleyenler ve bilimsel araştırma/bilgiye dayalı olarak tedavi edenler dışında her şeyin övgüsü başka bir şeye veriliyor. Bu, ters etki yaratan bir "kim en çok dua edebilir" yarışması gibi.

Kanser, hayatı altüst eden, fırtına gibi esen bir hastalıktır. Özellikle testis kanseri, erkeğin erkekliğini elinden alan ve üstesinden gelmesi zor bir hastalık olabilir. 2013 yılında teşhis konulduğunda, bu konuda çok az bilgim vardı ve bu hastalıkla mücadele etmiş kimseyi şahsen tanımıyordum. Ameliyat, yoğun bir kemoterapi süreci ve çeşitli endişe verici testler ve kontroller boyunca kendimi gerçekten yapayalnız hissettim. Testis Kanseri Vakfı (TCF), benim için sadece hikayemi sizlerle paylaşabileceğim bir platform değil; aynı zamanda bu mücadeleyi bilen diğer cesur ve harika insanlarla beni bir araya getiren bir şey. TCF sayesinde, Teksas, Illinois, Utah, Connecticut vb. eyaletlerde, bu hastalıkla ilgili farkındalığı, bilgiyi ve anlayışı yaymak için kendi paylarına düşeni yapan arkadaşlarım var. Keşke ilk teşhis konulduğunda bu insanlarla iletişime geçebilseydim. Umarım gelecekte testis kanseri teşhisi konulan her erkek, bu destek sisteminin ve eğitim materyallerinin kendileri için mevcut olduğunun farkında olur.

1989 yılının Mart ayındatestis kanseriteşhisi konduğunda, karşı karşıya kaldığım durumu paylaşabileceğim bir ortam yoktu. Dinleyebileceğim, bağlantı kurabileceğim ve yaşadıklarımı paylaşabileceğim bir destek grubu ya da kar amacı gütmeyen kuruluş yoktu. Ara sıra, iyileşme yolculuğumda bana iyi dileklerini ileten başka bir kanser hastasıyla karşılaşırdım, ancak bu kişiler genellikle fısıldayarak ya da beni kenara çekerek konuşurlardı. Utanç ve mahcubiyet gibi bir damga vardı ve bu durum, teşhisim hakkında kendimi daha da güvensiz hissetmeme neden oluyordu. TCF Speakers Bureau'ya katıldığımda, benimyaşadıklarımı yaşamış birgrup erkekle tanıştım; elbette bazıları benim yaşadıklarımdan çok daha fazlasını yaşamıştı. TCF bana, yetersiz ve yalnız hissetmek yerine, hastalığı olumlu bir bakış açısıyla ele alma fırsatı verdi. Benim uzun zamandır hissettiğim şeyleri dile getiren hayatta kalanlarla tanıştım, ancak bu duyguları diğer hayatta kalanlarla yakından ve kişisel olarak inceleme fırsatım hiç olmamıştı. 

Merhaba. Benim adım Cory Hentgen ve üç yıl önce testis kanseri teşhisi kondu. Sağ testisimin alınması ameliyatı geçirdim ve dört hafta sonra üç haftalık kemoterapi gördüm. Kanserle mücadele etmeyi ben seçmedim ama başından beri bu deneyimimi başkalarına yardım etmek için kullanmak istediğimi biliyordum. Testis Kanseri Vakfıile tanıştım ve bu vakfın,hastalığı ve aylık kendi kendine muayene yoluyla erken teşhisin önemini başkalarına anlatan harika bir programı olduğunu gördüm .Konuşmacılar Bürosu'ndaki diğer hayatta kalanlarla tanışıp onlardan cesaret aldım . Şimdi,her dönem ikinci sınıf erkek öğrencileriyle testis kanserinin erken teşhisinin önemi hakkında konuşma ayrıcalığına sahibim. Tek bir hayatı bile kurtarabilirsem, bu yolculuk buna değer.